Op pad

Samen gingen we lopen
jij een beetje langzamer dan ik
stapten we over de stenen
en jij, voor een ogenblik
door de modder
tot aan elk van je benen
een dikke klodder hing
het was niet erg en zo verdwenen
toen jij het heldere water in ging
En je nam me mee in de vloed van samen zijn
tot de tekenen van eb verschenen
en we verdwenen
achter de bomen die in de vroege ochtend schaduwen schenen
op het felverlichte pad dat voor ons lag
niemand die ons even zag
jij en ik, samen,
de warmte van onze lichamen en je zei
dat je pas echt de helderheid van licht zag
in de schaduw die erachter lag

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s