Aangeslagen?

Het was het eerste wat ik zag toen ik vanochtend wakker werd. En jij zag het vast ook. Ik hoef je dan ook niet uit te leggen dat ik het heb over Brussel, en de aanslagen.

Boos was ik. Ontzet en boos. Verdomme, waarom nu alweer? En de eerste twee uren was dat alles waar ik die ochtend mee bezig was. Ik zag beelden voorbij komen van rondslingerende plafondplaten op een in een rook gehuld vliegveld. Op Twitter gierden de foto’s voorbij van bebloede mensen en ontploffingen, net als mijn bloed dat door mijn aderen gierde van woede.

Ik ging naar mijn werk, waar ik me bezig hield met een simpele domme opdracht. Paaseieren maken, verzamelen, bewerken en ophangen. Sta je dan, een paasei te vouwen terwijl 300 km verderop mensen aan het vechten zijn voor hun leven.

De dag vorderde. Het werd middag, het werd halverwege de middag, en het werd vijf uur. En toen raakte ik geschokt. Ik had het helemaal niet meer gevolgd. Niet meer gekeken op de liveblog. Niet meer gekeken naar de ontwikkelingen. Niet meer aan gedacht. Niet meer bij stil gestaan. Alles was naar de achtergrond verdwenen.

Ik dacht terug aan Parijs, een paar maanden terug nog maar. Aan hoe ik dat hele weekend er helemaal af was. Aan hoe ik non stop alles ging volgen, en met niets anders bezig kon zijn. Aan de leegte die ik voelde in de twee dagen na die bewuste vrijdagavond.

Waarom voel ik dat vandaag minder? Hoe kan het dat ik nog gewoon werk uit mijn handen krijg, terwijl ik dat in Parijs niet kon? En ben ik de enige?

Kijkend naar mijn tijdlijn zie ik weinig gebeuren. Een enkeling verandert zijn avatar in de Belgische vlag. Een enkeling post zijn medeleven. De rest post gewoon zijn eigen dingen.

Geen je suis Belgium. Geen avatar. Niks.

Iemand zei vandaag tegen mij dat hij niet meer wilde lezen wat daar gebeurde. Hij wilde niet meegaan in de hysterie, hij wilde zich niet laten beïnvloeden door terroristen, hij wilde positief doorgaan. Doen we dat nu allemaal? Sluiten we onze ogen?

Maar verdomme jongens, het gebeurt wel. Het gebeurt dichtbij. Heel dichtbij. Onze vrijheid om te gaan en te staan wordt ingeperkt. Mensen bloeden omdat radicalen onze vrijheid willen inperken.

Is stil staan misschien niet meer goed, en moeten we lawaai maken? Schreeuwen dat we niet bang zijn, actie voeren? Kwaad worden? Terugslaan?

Wat je ook doet, doe het bewust. Ik kies er daarom nu voor door dit bericht om stil te staan bij de dag, en mijn gekke gedrag van het niet echt belangrijk vinden. Want belangrijk is het wel. Heel belangrijk.
Sta stil of maak lawaai. Bewaar de rust, de vrede en verbroedering of trek ten strijde.
Hoe dan ook, wordt niet onverschillig.

Deze column verscheen op Suksawat.nl

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s