Waarom een uur op iemand wachten helemaal niet erg is

“Ik woon nu vijf jaar in Leeuwarden. Maar ik kom uit Amsterdam.” Zijn accent geeft het al een beetje weg. “Ik zou nooit weer terug willen naar Amsterdam. Nee, ik hou van Friesland, de mooie omgeving, de tochtjes die ik hier met mijn motor kan doen, en de mensen zijn een stuk vriendelijker.”

Het is twaalf uur vanmiddag als ik bij hem op het bankje kom zitten. In de Kleine Kerkstraat, in de zon. Met een kopje koffie zit ik te wachten op mijn afspraak, die ineens toch veel later komt. En hij? Hij zit daar gewoon even heerlijk te genieten van zijn koffie.

Ik ken hem niet. We maken eerst een kort praatje over het weer, of hij al gestemd heeft en over het koffiezaakje. Daarna verdwijn ik in mijn telefoon. Mijn koffie staat in de zon.

“Laat het niet koud worden. Zonde. Veel te lekkere koffie hier.” Ik leg mijn telefoon weer weg en geniet inderdaad even van mijn koffie.

We praten verder. Over zijn werk. Over dat hij mensen begeleidt die psychisch zo erg in de war zijn, dat ze achter gesloten deuren zitten. TBS-ers, onder andere. Over hoe hij daarbij gekomen is, over mijn werk, over de zorg en hoe verdomde belangrijk het is dat dat verbeterd wordt, en over de moeilijkheden die gepaard gaan met zijn werk. Hij bestelt nog een koffie voor ons beide, en we praten uitgebreid.

Na een uur gaat hij verder. “Ik ben Martin trouwens.” “Ik ben Annemarie.” We schudden handen. “We spreken elkaar vast wel weer eens. Bedankt voor het leuke gesprek.”

Ik blijf nog zitten, blij van het leuke en interessante gesprek net. Mijn afspraak komt. Als ik later wil afrekenen, hoeft dat niet. “De man met wie je zat te kletsen heeft je koffie’s betaald.”

Verdorie, wat moet je toch vaker gewoon weer echt contact met mensen hebben. Gesprekken hebben met mensen die je niet kent. Het laat weer een heel ander licht schijnen op zaken die er toe doen, en geeft je bovendien positieve energie.

Ik heb geen foto gemaakt, want ik had mijn telefoon weggelegd. Maar hier een mooi googleplaatje van koffie in de zon, je snapt het idee.

Dit verhaal verscheen op mijn Facebookaccount.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s