Een goeie werknemer maakt niet meteen een goeie leider

“Maar je kunt dan ook gewoon mensen inhuren, die dat werk voor je doen”, zegt hij tegen mij. “Kun jij je focussen op het strategische.”

Het is warm. Aan de waterkant zit ik, mijn telefoon wordt wat zweterig van het al best lang vasthouden. We hebben een discussie over waarom ik nog met een studie naast mijn werk begin. “Studies zijn niet nodig, en niet de toekomst”, zo stelt hij. En eigenlijk ben ik dat ook met hem eens. Ik heb immers al vijf jaar mijn eigen bedrijf, zonder ooit een studie in die richting te hebben gedaan. Maar in dit specifieke geval, doe ik het om mezelf andere dingen te leren. Dingen die hij dus uitbesteedt.

Ik denk even na. Al vrij snel antwoord ik: “Ja, maar dat vind ik helemaal niet het leukste om te doen. Ik kan het wel, doe het ook wel, maar het aller- allerleukste vind ik het uitvoeren van mijn eigen concepten. Ik wil niet alleen maar plannen maken, ik wil het ook doen. En ik wil het allemaal zelf kunnen doen.” En heel even is het stil aan de andere kant van de lijn.

We zitten best gek in elkaar. We werken, doen ervaring op. Als we genoeg ervaring hebben, kunnen we ineens leidinggevende, manager of strateeg worden. Met bijbehorend salaris.

Maar niet iedere goeie werknemer maakt een goeie leider. Niet iedere creatieve denker wordt gelukkig van een strategische functie. Niet elke harde werker maakt een goeie manager. En toch werken we daar allemaal, stuk voor stuk, naartoe. Willen we het, want het verdient meer en het is bovendien een status waar je aan voldoet.

Dus gaan we van alles doen om daar te komen. Ons in bochten wringen waar we nooit door passen. Cursussen doen die we eigenlijk niet leuk vinden, maar horen bij de functie. Ons ander gedrag en andere manieren van werken aanleren, zodat het werkbaar wordt voor ons.

“We zijn zo hard bezig met zelfontplooiing, dat we onszelf verliezen in de plooien.” – Charles Taylor, bronnen van het zelf.

In deze prestatiemaatschappij verliezen we onszelf. Komen we in functies waar we denken gelukkig van te worden, maar in werkelijkheid ongelukkig worden. Krijgen we mensen die niet op de juiste plek zitten. Die leiding moeten geven aan anderen, zonder enige affiniteit met leidinggeven te hebben. Die managen, zonder zelf ooit eerder manager te zijn geweest.

Maar die allemaal blijven zitten, want het inkomen en de status is belangrijker.

Daarom hier een pleidooi voor doen waar je het gelukkigst van wordt (als dat een managementfunctie is, doe dat. Maar anders, fuck die managementfunctie). Een ode aan de harde werker, die graag gewoon zijn baan houdt, dat meer uitbreidt, maar dan op een manier die bij hem past. Een oproep naar de creatieveling, de muzikant, de kunstenaar, de praktische mensen, de mensen die houden van werken met hun handen, die kriebelig worden van papierwerken. Een shout-out naar de doeners, de mensen die gek worden van een hele dag achter hun bureau zitten.

Doe waar je het gelukkigst van wordt.

Waar je goed in bent, en waar je voelt dat je op de juiste plek zit. Laat je waarde zien, en je zal die waardering krijgen. Want praktische, harde werkers met verstand van zaken, een creatief brein of gewoon enorm goeie doeners, daar hoort een bedrijf veel meer waardering aan te geven dan een leidinggevende die niet op zijn plek zit.

“Je hebt gelijk, en dat snap ik ook”, antwoordt hij aan de andere kant van de telefoon. “Dan denk ik dat je de goeie keuze maakt.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s