Het bedrog van vertrouwen

Deze week lijkt vertrouwen net zo echt te zijn als Sinterklaas. Het lijkt een begrip te zijn uit een sprookjeswereld, die we onze kinderen voorhouden. Alsof die nooit echt heeft bestaan, en we daar collectief deze week achter komen.

Een meisje van twaalf, dood gevonden in een auto, misbruikt. Een vrouw en kind dood gevonden in een woning, de man is opgepakt. Dichtbij, in onze stad, een moord bij de Grote Kerk. En arme Anne Faber, die helaas niet meer in leven gevonden is. Dit is nog maar een greep uit alles wat ik de afgelopen zeven dagen dichtbij, vol kippenvel en afschuw, in ons eigen land voorbij zag komen.

We waren collectief verdrietig. We hebben allen tranen op onze handen en onze wangen gevoeld, om mensen die we misschien niet eens kennen, maar we ons verbonden mee voelen. En we waren boos. Boos op alles wat de schuld kon krijgen.

Maar hoewel het leek alsof de boosheid rondom al deze incidenten een wedstrijd deed met verdriet, werden beide ongekend snel ingehaald door angst en onmacht. Angst voor de ander. Angst voor je kinderen. Angst voor een doodnormale fietstocht. Onmacht over de situatie, en dat het misschien wel voorkomen had kunnen worden.

“Het is de schuld van het rechtssysteem, dat Anne niet meer leeft”, zie ik voorbijkomen. Er worden petities gestart. Petities om ons rechtssysteem aan te passen, petities om onze gegevens veilig te stellen, petities om onze bankgegevens niet in handen van derden te laten vallen. En tegelijkertijd vragen we ons af of er echt iets mee gedaan wordt. Of het wel zin heeft. En verslagen denk ik: het had nooit mogen gebeuren. Anne krijgen we er niet mee terug.

Is vertrouwen op dit moment echt een leugen? Vertrouwen in ons rechtssysteem, vertrouwen in de overheid, vertrouwen in de mensen in ons land, dichtbij en ver weg? En andersom, vertrouwen van de overheid, en vertrouwen vanuit ons rechtssysteem? Is het allemaal een sprookje?

Het leven is verdomde moeilijk, zonder vertrouwen. Dit is een leven vol angst.

Er moet verandering komen. We moeten weer vertrouwen kunnen op ons rechtsysteem, op onze medemens, op alleen op de fiets stappen zonder problemen. Anders komen we nergens.

Als we collectief kunnen huilen, angstig, verslagen, boos en wantrouwend kunnen zijn, dan kunnen we ook collectief weer vertrouwen krijgen.

Maar waar starten we?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s