Ik ga zometeen op het spoor een foto nemen, en die in de familie app gooien.

“Je hebt schizofrenie”, vertelt de begeleider me. Een progressieve hersenziekte die het waarschijnlijk onmogelijk maakt om nog een leuke toekomst te hebben.

Maar dat verandert als ik bij het VIP Team (vroege interventie psychose team) GGZ Assen terecht kom.

Alsnog moet ik wel keurig mijn medicijnen slikken. Maar zij zijn- in tegenstelling tot de hulpverleners op de open en gesloten afdeling- een stuk positiever in hun uitlatingen, in hun behandelmethoden en in de omgang met patiënten. Vanaf het moment dat ik daarbinnen kom spreek ik mijn wens uit om weer te gaan studeren. In plaats van het uit mijn hoofd praten, bestaat mijn therapie grotendeels  uit het toewerken naar het in staat zijn weer te kunnen studeren en het afbouwen van de medicijnen.

Dit is niet altijd even makkelijk. Want, vrij snel na mijn psychose word ik namelijk hondsdepressief. Ik voel me zo extreem schuldig over alles wat er gebeurd is in mijn verslaving dat het me makkelijker lijkt om er een einde aan te breien.

Het is begin april 2016. Ik ben onderweg naar het spoor tussen Assen en Beilen.

Ik ga hier om 16:23 voor de trein springen.

Ik ben niet behoorlijk voorbereid. Het enige dat ik weet, is dat ik zometeen op het spoor een foto ga nemen, en die in de familie app ga gooien. Dan bied ik ze mijn excuses aan, voor alles wat ik hun heb aangedaan. Ook ga ik de foto op Facebook gooien, met de titel: “Jullie winnen!”

Eenmaal aangekomen is het voor mij duidelijk. Ik moet dit doen om van mijn schuldgevoel af te komen.

Ik durf niet. Soms lees je dat mensen zich bedenken omdat ze het anderen- familie, vrienden, treinmachinist- niet kunnen aandoen. Bij mij speelt dit allemaal niet. Ik ben simpelweg niet dapper genoeg om ervoor te springen.

Vanaf daar ga ik rechtstreeks naar mijn psychiater,  en vraag om antidepressiva; iets waar mijn psychiater (dr. Arends) absoluut niet aan wilde denken. We proberen samen een rits aan alternatieven , zoals voedingssupplementen, cdb olie, bio resonantietherapie, accupunctuur. Hierdoor raak ik uit mijn depressie.

Dit is voor mij een soort eye-opener. Wanneer ik depressieloos, zonder medicijnen kan zijn; wellicht kan ik voortaan ook volledig abstinent leven.

Twee maanden duurt het voordat ik weer drink. Drie maanden voordat ik weer mijn eerste lijn coke heb gesnoven.

Twee maanden duurt het voordat ik weer drink. Drie maanden voordat ik weer mijn eerste lijn coke heb gesnoven. Ik ben al wel begonnen met een opleiding (sociaal pedagogisch werk) maar doordat alles weer goed gaat vergeet ik even de afspraken die ik met mijzelf had gemaakt.

De kunst van Jorrit Pieter

En hoppa, nog voordat ik er erg in heb gaat het weer volledig mis. In de periode oktober 2016 tot 31 december 2016 heb ik één keer ingebroken bij een vriend omdat daar xtc lag, heb ik één keer iemands hele studentenhuis overhoopgehaald omdat ik, na veel gezopen te hebben, mdma kristallen vond en daardoor volledig loco ging, heb ik 3x coke gesnoven, 4x geblowd, meer dan 20 flessen wijn, heel veel gin, whisky en bier gedronken en ik dreigde weer volledig te ontsporen.

Tot het belangrijkste keerpunt in mijn leven komt

Ik ben inmiddels al aangenomen als stagiair ervaringsdeskundige bij het GGZ en 31 december heb ik Oud en Nieuw van mijn beste vriendin verneukt. Ik voelde me ongemakkelijk op een feestje, dronk bijna een krat bier op en verstierde al het plezier voor haar. Zo erg dat ze de week erna Oud en Nieuw overnieuw vierde met andere vrienden.

Terwijl ik 1 januari 2017 naar huis rij denk ik na. Over de puinhoop die ik er weer van dreig te maken, aan alle mensen die zo hard hebben gewerkt om mij op het rechte pad te krijgen, aan de mensen bij het GGZ  die mij aangenomen hebben. Ik voel weer het intense verdriet dat ik voelde toen ik in de afkickkliniek zat.

Ik zet de auto ergens tussen Zwolle en Hoogeveen, en ga wandelen. “Als ik blijf gebruiken, ga ik hoogstwaarschijnlijk dood, of kom ik weer in een instelling terecht”, concludeer ik.

Ik moet stoppen.

Op 5 januari 2017 besluit ik op facebook te zetten dat ik zes maanden ga stoppen met drinken. Zes maanden, omdat ik wellicht nog steeds half in de ontkenning zit of omdat ik nog hoop heb dat ik ooit nog zou kunnen drinken.

1 juli 2017 ben ik een half jaar vrij van drank en drugs en wordt mijn contract als ervaringsdeskundige, binnen een team voor mensen met psychoses en aanverwante problematiek, verlengd.

 


Dit is het verhaal van Jorrit Pieter. Het is niet zomaar een verhaal. Het enorme verhaal rondom medicatie, hoe makkelijk je op je 17e al drugs voorgeschoteld krijgt om je ADHD te onderdrukken, de enorme hoeveelheid medicijnen die hij heeft gekregen om om te gaan met “schizofrenie”, de drank en drugs die hij als “zelfmedicatie” gebruikte, en hoe de strijd nu nog steeds elke dag gestreden wordt…

 Ja, het enorme lef dat hij toont om dit te laten zien, om dit bespreekbaar te maken, prijs ik enorm.

 Het verhaal van Jorrit Pieter start als hij zeventien is. Omdat het uitgebreid is, heb ik ervoor gekozen je deze week in een vijfluik mee te nemen in de wereld die heel lang de wereld van Jorrit Pieter was. Dit is het derde deel. Het eerste deel vind je hier, en het tweede deel hier, en het derde deel hier

Er volgt nog een deel.

De foto bovenin is van Danielle Heijligers.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s