Leeuwarden heeft atletiekpoortjes nodig

“Vandaag keek ik uit het raam naar de bouwvakkers”, vertelt ze me. “Er was een bouwvakker aan het werk, gewoon zo’n echte. Hij stond bij een hek, en tapete daaromheen nog afzetlint. Dat afzetlint zette hij, beetje moeizaam, aan de ene kant van het hek vast, rondom zijn eigen auto, en aan zijn schep. Daarna ging hij even aan het werk.”

“Maar al vrij snel”, lacht ze. “Ja, haha, al vrij snel kwam ‘ie er achter dat ‘ie zijn schep natuurlijk nodig had. En op zich zijn auto ook later. Dus hij ding weer loshalen, blijft ie vastzitten onder de auto met het afzetlint, allemaal moeilijk moeilijk.. Op een gegeven moment ging hij eerst maar een peukje roken, leunend op de schep. Ja, dan snap ik wel dat het zo lang duurt.”

Leeuwarden, stad van geel en blauw. Of nouja, vooral geel tegenwoordig.Van al die gele borden van de omleidingen. Het Stationsplein, Het Europaplein, Zuiderburen, het Escher-viaduct, het Vliet, het Stephensonviaduct, de hele godganse binnenstad… Er zijn meer gele borden dan blauwe borden in onze stad. En niemand snapt er meer wat van.

Je mag tegenwoordig gewoon een survivalkit meenemen als je op pad gaat, want je hebt geen idee waar je belandt. Als je vanaf de Tweebaksmarkt naar de Academie voor Popcultuur wilt, word je zo’n beetje langs Cammingaburen gestuurd om er te komen. Om nog maar te zwijgen van het fotografisch geheugen dat je nodig hebt om alle routes te onthouden. Zelfs Sherlock Holmes zou het niet onthouden.

En dan hadden ze van de week ook nog de lichten in de stad uit, tijdens Explore the North. Allemaal toeristen in de stad. Als je niet uitkijkt, flikker je zo met je snufferd in een zandbak.

Geloof me, het gebeurt. Meer wil ik daar niet over kwijt.

Waarom het zo lang duurt, ik heb geen idee. Het lijkt alsof alles tergend traag gaat. Alsof iedereen per uur betaald krijgt, en geen deadline heeft. Bij de Blauwe Golf hebben ze gewoon bijna een jaar gedaan over dat kleine stukje weg. Asfalt er in, asfalt er uit, hek verplaatsen, weer een klein stukje asfalt, toch weer er uit… Ik verwachtte, toen het klaar was, een weg vol glitters, discolantaarnpalen, state of the art supersonische fietswijlaandrijvende fietspaden en meer van zulks. Maar nee, gewoon asfalt jongens. Ik heb er natuurlijk de ballen verstand van, en ik denk niet dat mensen staan te niksen, want ik zie ze echt wel bezig, maar ik vraag me dan wel af: “Hoe. The. Fuck. Kun je zo lang doen over zo’n klein stukje?”

Maar goed. Goed nieuws. Ik heb gehoord dat voor het einde van het jaar toch zo’n beetje 70% van alle hekken die nu nog staan weg zijn. Uit best betrouwbare bron ook. En dan wordt het wel heul mooi. Want eerlijk is eerlijk: het wordt wel echt mooi. En tussendoor hebben we de heerlijke verkeersregelaars natuurlijk ook, die toch echt gewoon de leukste van Nederland zijn.

Maar of het echt binnen een paar weken af komt? Ik moet het allemaal nog maar zien.

Voor die tijd denk ik dat het handig is als we wat
voorzorgsmaatregelen treffen. Gewoon, om zeker te weten dat niet al die toeristen continu macrofoto’s van zandkristallen hebben. Dat we ze toch even een beetje voorbereiden.

En daarom dacht ik: atletiek-poortjes. Je mag Leeuwarden niet in, zonder sowieso basisdiploma atletiek. Die kun je gewoon scannen, bij de invalswegen als je toch staat te kijken waar je eigenlijk langs moet, of, als je op het station aankomt, bij 47 van de 50 toch niet gebruikte incheckpoortjes.

Maken we van Leeuwarden gewoon één grote hindernisbaan voor toeristen. Of nee wacht…

 

Dit stuk verscheen op mijn Facebook 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s